سلام دنیا

سلام دنیا

 

یک وردپرس که می‌سازی، اولین پست خودکار آن عنوانش « سلام دنیا » ست و فکر کردم چه عنوان خوبی برای شروع.

هم‌سن و سال‌های من شاید آخرین نسلی‌ باشند که تجربه وبلاگ نویسی دارند. فراگیر شدن شبکه‌های اجتماعی، وبلاگ‌ها را از رونق انداخت و به فضایی اصلی برای نوشتن، دیدن و ارتباط تبدیل شد؛ اما راستش را بخواهید نوشتن آن هم این‌گونه هنوز شیرینی خود را دارد و شیرینش برای امثال من عجیب دوست‌ داشتنی می‌نماید.

اگر سری به صفحه‌ی صدرا کیست، چیست و چه آرمانی دارد؟ بزنید بیشتر متوجه این شیرینی گفته شده می‌شوید.
در قسمتی از متن این پست نوشتم:

در این کشف، من نیز به انسان و توانایی ساختن دنیایی بهتر باور دارم و معتقدم نمی‌توان به چنین دنیایی دست یافت مگر انسان‌ها با هم همراه شوند، تفاوت‌ها را بپذیرند و عمیقا بخواهند که دنیا را بهتر بسازند. در نهانم، هر لحظه دنیایی را برای کودکانمان تصور می‌کنم که پیوسته بر غنای این وجود می‌افزایند و دستاورد خود را نه داشته‌های گذرا که در یک جمله می‌بینند: انسان – این تنها وجود معنی ساز – شایسته بالیدن است.

و به گمانم نوشتن، آن هم به این صورت یکی از اصلی‌ترین راه‌های رسیدن به این آرمان است.

 

موضوع دیگر برای من از فکری نشات می‌گیرد که روزهای زیادی با من بوده و هنوز هم هست. شاید اغراق نباشد که بگویم زمان‌های زیادی را به این فکر کرده‌ام که رفتن و به ناگاه نبودن امری بسیار محتمل است که فراموشش می‌کنیم و وقتی این فکر را با خود در روزهایت داری چنین فضایی برایت یک آرامش‌خاطر هست: اکنون خانه‌ای دارم که می‌ماند.

پیشتر و بیشتر یک پستی را در ویرگول نوشته‌ام که با خواندن آن بیشتر متوجه منظورم می‌شوید. نام آن پست هم هست : خوشبختی یا موفقیت مساله این است و با این پاراگراف شروع می‌شود:

مثل هر روز داشتم فکر می‌کردم که شاید امروز آخرین روز زندگی من باشه. آره! من هر روز به مرگ فکر می‌کنم. نه که بترسم ازش، نه! اما هر لحظه فکر می‎‌کنم که شاید این آخرین لحظه باشه و نکنه اون لحظه آخر، یک سوال تمام ذهن من رو درگیر خودش کنه: ” صدرا! همه‌ی اینا که چی؟” بذارید اعتراف کنم من از مرگ نمی‌ترسم از این می‌ترسم که بمیرم و دنیا به مرگم بی تفاوت باشه.

 

دغدغه‌ی آخر و نهایی هم این بود که من عکس می‌گیرم، داستان می‌خواندم و می‌نوشتم اما یک‌جا نبود که تمامشان را داشته باشم. این شد که شروع کردم.
حالا در آخر باز هم باید بگویم: سلام دنیا !

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *